[Fic] Sweet Attack [Double B]

Title Sweet Attack 1

Pairing Babi X B.I

Rating PG15

Genre Romantic comedy


เสียงอึกทึกแบบนี้เป็นอะไรที่ผมไม่ชอบเลยสักนิด แต่จะทำไงได้เมื่อเป็นคำสั่งประกาศิตของพี่ชายคนโตของบ้านที่สั่งให้ผมมารับ(จริงๆคือมาหิ้ว)พี่ชายคนรองที่เมาแอ๋กลับบ้านเองไม่ได้ให้กลับบ้าน ตอนนี้ผมถึงต้องมายืนอยู่ไอ้หน้าผับบ้าบออะไรไม่รู้ของรุ่นพี่ของพี่ชายของผม โอ้ยกูงงการนับญาติชิบหาย
บอกไปหรือยังครับว่าผมชื่อฮันบิน แต่เรียกให้ดูเท่และแมนโคตรๆว่า บีไอ...ก็ได้ฮะ ผมมีพี่ชายสุดที่รักอยู่สองคน คนโตคือพี่แทบินที่วันๆไม่สนใจน้องเลยสนใจแต่ม..แฟนอย่างพี่ดองวุค กับอีกคนจียงฮยองพี่ชายใจดีน่ารักแต่เวลาพ่นไฟนี่ตัวใครตัวมันเลยนะ และผมเป็นน้องเล็กล่ะ แล้ววันนี้หน้าที่ของน้องเล็กผู้แสนดีอย่างผมคือ มาเอาพี่จียงกลับบ้าน เพราะเฮียแทบินแกโทรมาบอกว่าพี่จียงโดนพี่หลักกิโลมอมเหล้ากลับเองไม่ไหว พอผมถามว่าทำไมพี่แทบินไม่พากลับเฮียแกก็ตอบมาเป็นเสียงหึหึ แค่สองคำกูรู้เรื่องเลยครับ แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่ง่วงอีกต่อไป เก่งจริงๆครับพี่กูเรื่องขู่น้องเนี่ย
จริงๆผมก็มาที่นี่บ่อยๆนะ แต่ไม่ค่อยชินเท่าไหร่เวลามาคนเดียวฮะ เหลือบดูนาฬิกา พับผ่านี่แม่งล่วงเข้าวันใหม่มาชั่วโมงกว่าแล้ว แทนที่อนาคตของชาติผู้มีสอบวิชาสังคมที่เรียนเท่าไหร่กูก็ไม่เข้าใจจะได้นอนหลับพักผ่อนเพื่อวันพรุ่งนี้กูจะได้มีสมาธิลอกเพื่อนโต๊ะข้างๆ แต่กูกลับต้องมาทำมิสชั่นลากขี้เมากลับบ้าน กิ๊บเก๋สัสๆ แต่ก็ต้องทำแหละครับอย่างที่บอกกูเลือกไม่ได้ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างมั่นใจครับ เฮ้อ...จียงฮยองนะทำน้องลำบากพรุ่งนี้ต้องให้พาไปเลี้ยงขนมปลอบใจซะแล้ว

###Sweet Attrack###

“ห๊าวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว” ง่วงชิบหาย ทำไมชายหนุ่มผู้แสนจะเท่หล่อซิกแพคเป็นลอนอย่างผมจะต้องมานั่งทำหน้าที่เปิดประตูผับแบบนี้ด้วย ทั้งที่จริงๆผมมีตำแหน่งที่แสนยิ่งใหญ่ด้วยการเป็นแรปเปอร์ที่เท่ที่สุดในผับ ถึงแม้ตอนขึ้นไปแร๊ปต้องใส่หน้ากากปิดหน้าก็เถอะ ก็จะให้รู้ได้ยังไงครับว่าแร็ปเปอร์หนุ่มสุดเท่ที่จริงแม่งเป็นแค่เด็กมอปลายปีสาม แต่ผมก็พ่วงตำแหน่งน้องชายสุดที่รักของเจ้าของผับด้วยนะเออ
ผับนี้เป็นของพี่เท็ดดี้ พี่เบ็กกี้และพี่ชายของผมครับ ทุกคนคงรู้จักกันดีนะครับ เฮียแกชื่อ คิมคุช ส่วนกระผม คิมจีวอนผู้แสนจะน่ารัก แต่อย่านะครับขอเลยอย่าเรียกชื่อจริง กรุณาเรียกชื่อเล่นอันแสนเท่ของผมครับ ชื่อนั่นก็คือ บ๊าบบบบี้
คือจริงๆชื่อจริงผมเนี่ยมันก็ไม่อะไรหรอก แต่พอดีมีเพื่อนเป็นคนไทย ชื่อไอ้หนูแบมแบม แล้วมันบอกว่าจีวอนเนี่ย ชื่อมันเอิ่ม.....นั่นแหละครับผมว่าพวกคุณก็รู้แหละว่าผมหมายถึงอะไร
นั่งง่วงๆกำลังจะหลับในอีกไม่ช้า แต่เดี๋ยวนะ เฮ้ยนั่น............................................. ไอ้เด็กนั่น คิมฮันบิน ปีสอง เด็กเกรียนผู้กวนตีนที่สุดในสายชั้น ก็นั่นแหละครับ ไอ้เด็กนี่มันอยู่ชมรมเดียวกับผมด้วยนะ ชมรมแร๊ปเปอร์(สุดหล่อประจำโรงเรียน)ในวงเล็บนั่นผมเติมเอง ยอมรับครับว่าไอ้เด็กนี่มันเก่งจริงๆ แต่ก็ไม่เกี่ยวกับการที่มันเกรียนตีนรุ่นพี่ด้วยการเสนอตัวมาจีบ คิมจินฮวาน เพื่อนรักหักสวาทของผมป่ะวะ คือไอ้จินฮวานเพื่อนรักเนี่ยใครๆก็คิดว่ามันมีซัมติงอเบาท์แมรี่กะผม แต่บอกเลยนะครับว่ามันไม่จริง คือเราสนิทกันมากครับ แล้วเพื่อนรักผมเนี่ยดั๊นหน้าเสือกสวย สวยเกินจนนักเรียนชายทั้งโรงเรียนพากันเรียกมันว่านางฟ้า จริงๆมันก็นิสัยดีด้วยแหละครับ แต่กับเพื่อนที่เห็นไส้เห็นพุงกันหมดแบบผม รักไม่ลงครับบอกเลย
แล้วพอมีคนมาจีบมันเยอะๆ มันก็เริ่มรำคาญไงครับ ก็เลยบอกใครต่อใครไปว่ามีแฟนแล้งชื่อบ็อบบี้ ซึ่งนั่นก็คือกู ถามกูซักคำมั้ยก่อนบอกใครอ่ะ ทีนี้ทำไงครับ น้องฮันนา น้องมิยอนที่คั่วไว้ ไปเกลี้ยงกราบของพระคุณเพื่อนจากใจบ็อบจริงๆ แต่ก็นะเลยตามเลยครับ ถือว่าได้ทำบุญช่วยเพื่อนรักให้รอดพ้นจากการเสียตัวโดยประมาทไปด้วยน่าจะได้บุญอยู่
แล้วมันเกี่ยวกับไอ้เด็กห่านบินได้นี่ยังไงอ่ะเหรอครับ ก็คือพอทุกคนรู้ว่าคิมจินฮวานเป็นแฟนคิมจีวอน ทุกคนก็ไม่กล้าจีบไม่กล้ายุ่ง แต่ไอ้เด็กนี่กล้า ก็ไม่ได้หึงหวงอะไรไอ้จินฮวานมันหรอกครับ แต่กูรู้สึกเหมือนโดนลูบคมอ่ะ ก็เลยชอบเข้าไปหาเรื่องให้เด็กมันเกลียดบ่อยๆ แรกๆก็แกล้งเบาๆที่ชมรม หลังๆจะทำเหี้ยอะไรกูก็แกล้ง ก็ยอมรับอ่ะ เวลาไอ้เด็กคิมบีไอนี่มันทำหน้าเหวี่ยง มันแบบ...รู้สึกว่าแบบ...เอ่อ.....แบบน่ารักดี (ยังไงคะอิบับ เล่ามาซะยาวความจริงของมึงอยู่ตรงไหน)
ก็นั่นแหละยอมรับไงว่ารู้สึกว่ามันน่ารักดี เผลอมองบ่อยๆไง คือแอบมองอ่ะ คือมันชอบทำหน้าเปลี่ยนอารมณ์ไปเรื่อยมันดูไม่เบื่อไง มึงจะเอาอะไรกับกูครับ(กูไม่ได้อะไรเลยบับ มึงเล่าเองหมดเลยค่ะ)
“เข้าไม่ได้ อายุนายไม่ถึง” ผมรีบเดินไปดักเด็กบ้าที่เดินดุ่มๆจะเข้าไปนับผับของเฮียๆทั้งๆที่ก็น่าจะรู้ว่าตัวเองอายุไม่ถึงป่ะวะ
“แค่จะเข้าไปตามพี่ เฮ้ยนายรุ่นพี่คิม”
“เออ ชั้นเองเข้าไม่ได้ นายอายุไม่ถึง”
“ผมแค่จะเข้าไปรับพี่ชาย ไปบอกพี่ข้างในสิผมมารับพี่จียง” เดี๋ยวๆ ไอ้เด็กนี่เป็นน้องชายพี่จียงเหรอ เวรกรรมของบ็อบ ยากขึ้นอีกขั้น พี่จียงแม่งโคตรตัวร้าย บวกเฮียแทบินพ่วงเจ๊ดองวุคเข้าไป ขุมนรกชัดเจนตรงหน้ากูมาก
“ยังไงก็เข้าไม่ได้ นายรอตรงนี้เดี๋ยวให้คนเข้าไปตามให้”
“จะตามออกมาได้ไง พี่แทบินบอกพี่จียงเมากลับเองไม่ได้” อ่าว ข้างในนี่เขาเมากันเหรอวะ ออกมานั่งตบยุงข้างนอกแป๊บเดียว เมากันซะแล้ว
“เออก็ได้ แต่ผับปิดไปนานแล้วป่านนี้ไม่กลับไปแล้วหรือไง”
“อ่าวพี่นี่โง่ป่ะเนี่ย ก็บอกอยู่ว่าเมากลับเองไม่ไหว ตกลงจะให้เข้ามั้ยเนี่ย” เอ่อจริง แต่รู้สึกเหมือนกูโดนมันหลอกด่าว่ากูโง่ป่ะวะ คิมบ็อบงง
“เออๆ แต่เดี๋ยวพี่เข้าไปด้วย”
“ก็ไปสิ”
ไหนล่ะ ไม่เห็นมีใครซักคน” เออนั่นดิไม่มีใครซักคนแล้วเฮียแทบินแม่งตามกูมารับใครวะเนี่ย
“อ่าวแล้วไปไหนกันหมดเนี่ย แล้วทีนี้ กูจะกลับบ้านยังไงวะเนี่ย”
“เดี๋ยวไปส่ง”
“ห๊ะ?” ผมนี่งงเลยครับ คือมันไม่น่าใช่ป่ะ ไอ้รุ่นพี่คิมบับฟันไม่เข้าอาสาไปส่งกูเหรอ บินน้อยไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“ก็จะไปส่งไงกลับเองไม่ได้ไม่ใช่เหรอ” ก็ไม่เชิงกลับเองไม่ได้หรอกนะ แต่กูไม่มีตังไง แล้วบ้านก็ไกลด้วย แล้วแบบคิดว่ามาแล้วต้องเจอจียงฮยองก็ขับรถฮยองกลับ แต่นี่ฮยองไม่อยู่ รถอ่ะอยู่นะแต่บินไม่มีกุญแจอ่ะจะให้เข็นไปก็กระไรอยู่
“แล้วพี่จะไปส่งผมยังไง มีรถรึไง” น่าตามึงไม่น่ามีรถขับอ่ะ หน้าตากันดารกามใหญ่ตาหยีฟันเหยิน อยากเห็นหน้าชาติตระกูลมึงมากเหอะพี่(ดูหน้าเฮียคุชสิบิน)
“มี” ซาเล้งป่ะวะ

###Sweet Attrack###

“เฮ้ย.....ไม่ไปรถอะไรของพี่เนี่ย”
“มอไซด์ไง ไม่รู้จักเหรอ”
“รู้จักแต่ไม่เคยนั่ง ไม่เอาไม่ไปอ่ะ แม่งไม่เห็นน่าจะปลอดภัยเลยสักนิด” อะไรวะ ไม่เคยนั่งมอไซด์เหรอ โอ้วแม่เจ้าไอ้เด็กนี่มันคุณหนูกว่าที่บ็อบคิดไว้ครับ
“แล้วนายจะกลับยังไง เดินมั้ยล่ะ”
“ยืมตังหน่อยพรุ่งนี้คืน”
“ไม่มี” เรื่องอะไรจะให้ยืม ถ้าให้ยืมมึงก็ไม่ไปกะกูดิ
“อะไรวะ อย่างกน่ายืมก่อนพรุ่งนี้เช้าจะรีบคืนให้เลย”
“ก็บอกไม่มี หน้าตาชั้นดูเหมือนมีเงินหรือไง แถมดูดิชั้นเป็นแค่เด็กเปิดประตูเองนะเว้ย” เออว่ะ มันเป็นเด็กเปิดประตูอ่ะ มันต้องจนมากๆเลยช่ะ ดูดิขนาดรถที่มันขี่ยังไม่มีความปลอดภัยให้มันเลยอ่ะ คือคิมฮันบินเป็นเด็กขี้สงสารอ่ะ
“แล้วจะทำไงอ่ะ”
“ก็จะไปส่งไง หรือว่าไม่กล้านั่ง ป๊อดเหรอวะ เห็นอยู๋โรเรียนออกจะกร่าง”
“ป....ป่าวนะเว้ยแค่ไม่คุ้นเคยหรอกนั่งก็นั่งดิวะ” อย่ามาดูถูกนะเว้ย บินไม่ได้ป๊อดนะ แค่กูไม่เคยนั่งอ่ะ
“งั้นก็ไป ขืนเถียงกันแบบนี้ถึงบ้านเช้าพอดี”
“ก็ไปดิ”
“ก็ขึ้นมาดิ” แม่งขึ้นไงวะ ทุกลักทุเลชิบหายนั่งไปจะตายกลางทางมั้ยกู
“เออๆ แม่งขึ้นไงวะ นั่งงี้เหรอ”
“เออใส่นี่ด้วย” ผมยื่นหมวกกันน็อคใบเดียวที่มีให้ไอ้เด็กบ้านี่ไปเผื่อไว้ก่อนเกิดมันเป็นไรขึ้นมากูนี่จะซวย น้องรักควอนจียงเท่ากับเป็นน้องรักของทุกคนเลยนะเว้ย
“ต้องใส่ด้วยเหรอ”
“เออ......”
“ไม่ใส่ไม่ได้เหรอไง เฮ้ยยยช้าๆดิวะ” ไม่ทันที่เด็กนั่นจะได้โวยวายต่อ ผมรีบออกรถกระชากออกไปอย่างแรงจนฮันบินร้องออกมาอย่างตกใจ สองมือยึดเอวของผมไว้แน่นอย่างกลัวตก จนผมอดไม่ได้ที่จะแอบขำเด็กที่บอกว่าไม่กลัวๆ
“เอ้า...จะกอดถึงเช้าเลยมั้ย ถึงแล้ว” ถึงแล้วนะแต่ไอ้เด็กนี่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเอวเขา อยากจะกอดจริงๆขอให้บอกบับ บับจะให้กอดอย่างเต็มใจ ไอ้เด็กดื้อเงยหน้าขึ้นมา หน้าตาตอนนี้แม่งเหรอหราน่ารักชะมัด นี่อย่าบอกนะว่ามึงแอบหลับอ่ะ เวรกรรมอ่าวนั่นมีปาดน้ำลายด้วยหลังกูเปียกเลยมั้ยเนี่ย
“ถึงแล้วเหรอเนี่ย”
“ถึงแล้วสิ”
“ไวจัง” กูไม่ได้ขับไวครับ แต่มึงหลับไง
“ขับวนอีกรอบมั้ยล่ะ”
“ชิ!!!!! ว่าแต่ทำไมพี่มาบ้านผมถูกอ่ะ” อ่าวชิบหายแล้วกูตอบยังไงล่ะทีนี้ กูมาบ้านมันถูกได้ไงวะ บอกมันว่ากูถามอับดุลได้มั้ยวะ
“ชั้นเก่ง....ไปๆดึกละเข้าบ้านไปได้แล้วพรุ่งนี้อย่าขาดเรียนล่ะ ตอนเย็นไปซ้อมด้วยนะ”
“รู้แล้วน่าท่านประธานชมรม บ่นอย่างกะพ่อเลยลุง แก่แล้วป่ะเนี่ย”
“รู้ก็ดี ชั้นเห็นนายมาสายตลอดเหอะ”
“เฮ้ย..ใครมายืนลับๆล่อๆหน้าบ้านวะ” เสียงตะโกนจากข้างในบ้านทำให้ผมสองคนหันไปมอง เป็นพี่แทบินที่เดินออกมาดู คงเห็นว่าผมมาจอดรถอยู่หน้าบ้านนานแล้ว
“ผมเองฮะฮยอง” ฮันบินตอบกลับไป
“อ่าวแกเองเหรอ แล้วไอ้จีอ่ะ”
“ไม่รู้ ไปถึงก็ไม่เจอแล้วเหอะ”
“เออสงสัยกลับไปกับยองเบแล้วมั้ง แล้วนั่นใครมาด้วยอ่ะ” อ่าวพี่จียงหายไปนี่พี่ไม่ห่วงเลยเหรอครับ ถ้ากลับกับพี่ยองเบได้แล้วให้กูถ่อไปรับเพื่ออะไรไม่ทราบครับพี่
“ผมเองครับพี่แทบิน” ไอ้พี่คิมบับเสนอหน้าตอบไป แล้วนี่มันรู้จักกันด้วยเหรอวะเนี่ย เฮียแทบินของกูลดตัวไปทำความรู้จักกับเด็กเปิดประตูผับด้วยเว้ย ทั่วถึงจริงพี่ชายกู
“อ่าวบ็อบบี้เองเหรอ มาๆเข้าบ้านก่อน” เอ้ามีเชิญเข้าบ้านกูไม่ยักรู้ว่ามึงใจดีกับเพื่อนมนุษย์ขนาดนี้เฮ้ย
“เดี๋ยวผมกลับเลยครับพี่ดึกมากแล้ว” ไอ้พี่เหยินมีมารยาทว่ะ ปฏิเสธด้วย ก็สมควรนะ ดึกแล้วไม่สมควรเป็นแขกบ้านใครครับ
“เฮ้ยไม่เป็นไรคนกันเอง ดึกแล้วแกนอนที่นี่เลยดีกว่า ฮันบินแกน่ะเอาพี่เขาไปนอนด้วย ป่านนี้แล้วขับรถกลับอันตรายตายห่า” ชิบหายทำไมหวยแม่งออกแบบนี้อ่ะ นอนกะกูเนี่ยนะ ขนาดเจอกันที่โรงเรียนแม่งยังจะงับคอกันตาย แล้วต้องมานอนด้วยกัน ฮันจะบ้า
“แต่ว่าผม.....”
“อย่าขัดใจพี่ เข้าบ้าน” เป็นอันว่าจบ อิมแทบินสั่ง กูซวย


To Be Continue